سلول امید

فکر کنم نیمه های دوم دوره انفرادی بود. به سلولی منتقل شدم که ظاهرا حاصل متصل کردن دو سلول کوچک تر بود. ابعادش تقریبا پنج متر در یک و نیم متر بود. ابعاد عجیب سلول را برانداز کردم. همانجور که کمی خم شده و با سینه ام وسایل روی پتو را نگه داشته بودم، رفتم نیمه دوم سلول پتوها رو گذاشتم. پتو ها را باز نکرده، داراز کشیدم. داشتم در و دیوار رو برانداز می کردم یک دفعه وسط  رگ تیره یک سنگ نگاهم متوجه یک جمله شد. فوری خیز برداشتم سمت دیوار و دقیق نگاه کردم. یکی نوشته بود "سلول بدون دیوار نوشته مثل چی می مونه؟ دختر باکره...." خندیدم. خنده انگار کلی انرژی بهم تزریق کرد.  شروع کردم دور تا دور سلول دنبال دیوار نوشته گشتن. یکی با مهارت، توی رگه های سنگ ها جملات طنازانه و قصار به زبان های مختلف نوشته بود.

جدا از لذتی که پیدا کردن جمله ای برای خواندن داشت، بهانه ای هم برای مشغول کردن ذهن بود که احتمالا توصیفش سخت است؛ نکته مهم این بود که جملات خیلی روحیه بخش بود. خیلی هم با مهارت نوشته شده بود. با وجود این که من روز اول  خیلی گشتم و همه دیوار نوشته ها رو خواندم، بازهم دیوار نوشته جدید در روزهای بعدی پیدا کردم. دنبال دیوار نوشته ها گشتن و پیدا کردن جملات مختلف، لذت عجیبی داشت . گاه برای پیدا کردن معنی جملات غیر فارسی اش ساعت ها  مشغول می شدم . پایین پنجره ای که با کره کره رو به  آسمان پوشیده شده بود، نوشته بود: "تماشای آسمان از این پنجره خود عبادت است. امام خودم". کلی خندیم و ایستادم جوری که بشود از زیر کرکره ها آسمان را دید و مشغول تماشا شدم. تقریبا هر روز چند بار این جمله رو می خواندم، لبخند می زدم و آسمان رو تماشا میکردم.

آنقدر دیوار نوشته ها به من کمک کرد که من اسم  سلول را برای خودم گذاشتم سلول امید. یادمه چند روز بعد باز هنگامی که داراز کشیده بودم. دیوار نوشته دیدم به این مضمون که "اصلا ناراحت نباش، اینها هم می گذره و برات خاطره می شه. فقط ورزش کن که افسرده نشی." و امضا کرده بود "کسی که هشت ماه است اینجاست" یادم هست که از اون روز دوباره ورزش توی هواخوری رو شروع کردم با این سوال که این کیه که هشت ماه توی انفرادی بوده و هنوز اینقدر روحیه داشته؟